رن

See also: زن‎ and ژن‎

Arabic

Etymology 1

From the root ر ن ن‎ (r-n-n).

Verb

رَنَّ • (ranna) I, non-past يَرِنُّ‎‎ (yarinnu)

  1. to sound, to resound
  2. to ring
    ‏رَنَّ الْهَاتِفُ.‎‎
    ranna l-hātifu.
    The phone rang.
Conjugation

Verb

رِنْ • (rin) (form I)

  1. second-person masculine singular active imperative of رَانَ‎ (rāna)

Verb

رِنَّ • (rinna) (form I)

  1. second-person feminine plural active imperative of رَانَ‎ (rāna)
  2. third-person feminine plural past active of رَانَ‎ (rāna)
  3. third-person feminine plural past passive of رَانَ‎ (rāna)

South Levantine Arabic

Root
ر ن ن‎

Etymology

From Arabic رَنَّ‎ (ranna).

Pronunciation

  • IPA(key): /ran/, [ran]
  • (file)

Verb

رنّ • (rann) (form I, present برنّ‎ (birinn))

  1. to ring
  2. to call (someone)

Conjugation

    Conjugation of رنّ (rann)
singular plural
1st person 2nd person 3rd person 1st person 2nd person 3rd person
past m رنّيت (rannēt) رنّيت (rannēt) رنّ (rann) رنّينا (rannēna) رنّيتو (rannētu) رنّو (rannu)
f رنّيتي (rannēti) رنّت (rannat)
present m برنّ (barinn) بترنّ (bitrinn) برنّ (birinn) منرنّ (minrinn) بترنّو (bitrinnu) برنّو (birinnu)
f بترنّي (bitrinni) بترنّ (bitrinn)
subjunctive m ارنّ (arinn) ترنّ (trinn) يرنّ (yrinn) نرنّ (nrinn) ترنّو (trinnu) يرنّو (yrinnu)
f ترنّي (trinni) ترنّ (trinn)
imperative m رنّ (rinn) رنّو (rinnu)
f رنّي (rinni)
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.