ἀθυμέω

Ancient Greek

Verb

ἀθυμέω • (athuméō)

  1. to despair, be despondent, be disheartened

Inflection
   Present: ἀθυμέω, ἀθυμέομαι (Uncontracted)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἀθυμέω ἀθυμέεις ἀθυμέει ἀθυμέετον ἀθυμέετον ἀθυμέομεν ἀθυμέετε ἀθυμέουσῐ(ν)
subjunctive ἀθυμέω ἀθυμέῃς ἀθυμέῃ ἀθυμέητον ἀθυμέητον ἀθυμέωμεν ἀθυμέητε ἀθυμέωσῐ(ν)
optative ἀθυμέοιμῐ ἀθυμέοις ἀθυμέοι ἀθυμέοιτον ἀθυμεοίτην ἀθυμέοιμεν ἀθυμέοιτε ἀθυμέοιεν
imperative   ἀθύμεε ἀθυμεέτω ἀθυμέετον ἀθυμεέτων   ἀθυμέετε ἀθυμεόντων
middle/
passive		 indicative ἀθυμέομαι ἀθυμέῃ,
ἀθυμέει		 ἀθυμέεται ἀθυμέεσθον ἀθυμέεσθον ἀθυμεόμεθᾰ ἀθυμέεσθε ἀθυμέονται
subjunctive ἀθυμέωμαι ἀθυμέῃ ἀθυμέηται ἀθυμέησθον ἀθυμέησθον ἀθυμεώμεθᾰ ἀθυμέησθε ἀθυμέωνται
optative ἀθυμεοίμην ἀθυμέοιο ἀθυμέοιτο ἀθυμέοισθον ἀθυμεοίσθην ἀθυμεοίμεθᾰ ἀθυμέοισθε ἀθυμέοιντο
imperative   ἀθυμέου ἀθυμεέσθω ἀθυμέεσθον ἀθυμεέσθων   ἀθυμέεσθε ἀθυμεέσθων
active middle/passive
infinitive ἀθυμέειν ἀθυμέεσθαι
participle m ἀθυμέων ἀθυμεόμενος
f ἀθυμέουσᾰ ἀθυμεομένη
n ἀθυμέον ἀθυμεόμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
   Present: ἀθυμῶ, ἀθυμοῦμαι (Contracted)
number singular dual plural
first second third second third first second third
active indicative ἀθυμῶ ἀθυμεῖς ἀθυμεῖ ἀθυμεῖτον ἀθυμεῖτον ἀθυμοῦμεν ἀθυμεῖτε ἀθυμοῦσῐ(ν)
subjunctive ἀθυμῶ ἀθυμῇς ἀθυμῇ ἀθυμῆτον ἀθυμῆτον ἀθυμῶμεν ἀθυμῆτε ἀθυμῶσῐ(ν)
optative ἀθυμοίην,
ἀθυμοῖμῐ		 ἀθυμοίης,
ἀθυμοῖς		 ἀθυμοίη,
ἀθυμοῖ		 ἀθυμοῖτον,
ἀθυμοίητον		 ἀθυμοίτην,
ἀθυμοιήτην		 ἀθυμοῖμεν,
ἀθυμοίημεν		 ἀθυμοῖτε,
ἀθυμοίητε		 ἀθυμοῖεν,
ἀθυμοίησᾰν
imperative   ἀθύμει ἀθυμείτω ἀθυμεῖτον ἀθυμείτων   ἀθυμεῖτε ἀθυμούντων
middle/
passive		 indicative ἀθυμοῦμαι ἀθυμεῖ,
ἀθυμῇ		 ἀθυμεῖται ἀθυμεῖσθον ἀθυμεῖσθον ἀθυμούμεθᾰ ἀθυμεῖσθε ἀθυμοῦνται
subjunctive ἀθυμῶμαι ἀθυμῇ ἀθυμῆται ἀθυμῆσθον ἀθυμῆσθον ἀθυμώμεθᾰ ἀθυμῆσθε ἀθυμῶνται
optative ἀθυμοίμην ἀθυμοῖο ἀθυμοῖτο ἀθυμοῖσθον ἀθυμοίσθην ἀθυμοίμεθᾰ ἀθυμοῖσθε ἀθυμοῖντο
imperative   ἀθυμοῦ ἀθυμείσθω ἀθυμεῖσθον ἀθυμείσθων   ἀθυμεῖσθε ἀθυμείσθων
active middle/passive
infinitive ἀθυμεῖν ἀθυμεῖσθαι
participle m ἀθυμῶν ἀθυμούμενος
f ἀθυμοῦσᾰ ἀθυμουμένη
n ἀθυμοῦν ἀθυμούμενον
Notes:
This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Further reading
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.