Ἐμεσηνός

Ancient Greek

Alternative forms

Ἐμῐσαῖος (Emisaîos), Ἐμῐσηνός (Emisēnós)

Etymology

Morphologically, equivalent to Ἔμεσᾰ (Émesa, “Emesa”) +‎ -ηνός (-ēnós).

Pronunciation

(5^th BCE Attic) IPA^(key): /e.me.sɛː.nós/
(1^st CE Egyptian) IPA^(key): /ɛ.mɛ.seˈnos/
(4^th CE Koine) IPA^(key): /e.me.siˈnos/
(10^th CE Byzantine) IPA^(key): /e.me.siˈnos/
(15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /e.me.siˈnos/

Adjective

Ἐμεσηνός • (Emesēnós) m (feminine Ἐμεσηνή, neuter Ἐμεσηνόν); first/second declension

Emesene
- 155 CE – 235 CE, Cassius Dio, Collected Works 72.14.2

Declension

First and second declension of Ἐμεσηνός; Ἐμεσηνή; Ἐμεσηνόν (Attic)

Number	Singular			Dual			Plural
Case/Gender	Masculine	Feminine	Neuter	Masculine	Feminine	Neuter	Masculine	Feminine	Neuter
Nominative	Ἐμεσηνός Emesēnós	Ἐμεσηνή Emesēnḗ	Ἐμεσηνόν Emesēnón	Ἐμεσηνώ Emesēnṓ	Ἐμεσηνᾱ́ Emesēnā́	Ἐμεσηνώ Emesēnṓ	Ἐμεσηνοί Emesēnoí	Ἐμεσηναί Emesēnaí	Ἐμεσηνᾰ́ Emesēná
Genitive	Ἐμεσηνοῦ Emesēnoû	Ἐμεσηνῆς Emesēnês	Ἐμεσηνοῦ Emesēnoû	Ἐμεσηνοῖν Emesēnoîn	Ἐμεσηναῖν Emesēnaîn	Ἐμεσηνοῖν Emesēnoîn	Ἐμεσηνῶν Emesēnôn	Ἐμεσηνῶν Emesēnôn	Ἐμεσηνῶν Emesēnôn
Dative	Ἐμεσηνῷ Emesēnôi	Ἐμεσηνῇ Emesēnêi	Ἐμεσηνῷ Emesēnôi	Ἐμεσηνοῖν Emesēnoîn	Ἐμεσηναῖν Emesēnaîn	Ἐμεσηνοῖν Emesēnoîn	Ἐμεσηνοῖς Emesēnoîs	Ἐμεσηναῖς Emesēnaîs	Ἐμεσηνοῖς Emesēnoîs
Accusative	Ἐμεσηνόν Emesēnón	Ἐμεσηνήν Emesēnḗn	Ἐμεσηνόν Emesēnón	Ἐμεσηνώ Emesēnṓ	Ἐμεσηνᾱ́ Emesēnā́	Ἐμεσηνώ Emesēnṓ	Ἐμεσηνούς Emesēnoús	Ἐμεσηνᾱ́ς Emesēnā́s	Ἐμεσηνᾰ́ Emesēná
Vocative	Ἐμεσηνέ Emesēné	Ἐμεσηνή Emesēnḗ	Ἐμεσηνόν Emesēnón	Ἐμεσηνώ Emesēnṓ	Ἐμεσηνᾱ́ Emesēnā́	Ἐμεσηνώ Emesēnṓ	Ἐμεσηνοί Emesēnoí	Ἐμεσηναί Emesēnaí	Ἐμεσηνᾰ́ Emesēná
Derived forms	Adverb			Comparative			Superlative
Derived forms	—			—			Ἐμεσηνότᾰτος Emesēnótatos
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For declension in other dialects, see Appendix:Ancient Greek dialectal declension.

Descendants

Latin: Emesēnus
- English: Emesene