füleim

Hungarian

Etymology

fül +‎ -eim (possessive suffix)

Pronunciation

  • IPA(key): [ˈfylɛʲim]
  • Hyphenation: fü‧le‧im

Noun

füleim

  1. first-person singular (multiple possessions) possessive of fül

Declension

Inflection (stem in -e-, front unrounded harmony)
singular plural
nominative füleim —
accusative füleimet —
dative füleimnek —
instrumental füleimmel —
causal-final füleimért —
translative füleimmé —
terminative füleimig —
essive-formal füleimként —
essive-modal füleimül —
inessive füleimben —
superessive füleimen —
adessive füleimnél —
illative füleimbe —
sublative füleimre —
allative füleimhez —
elative füleimből —
delative füleimről —
ablative füleimtől —
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.