głowić

Polish

Etymology

From głowa +‎ -ić.

Pronunciation
  • IPA(key): /ˈɡwɔ.vit͡ɕ/
  • Audio(file)
  • Rhymes: -ɔvit͡ɕ
  • Syllabification: gło‧wić

Verb

głowić impf

  1. (reflexive, colloquial) to cogitate, to think over intensely [+ nad (instrumental) = on something]

Conjugation
Conjugation of głowić impf
    singular plural
person masculine feminine neuter virile nonvirile
infinitive głowić
present tense 1st głowię głowimy
2nd głowisz głowicie
3rd głowi głowią
impersonal głowi się
past tense 1st głowiłem głowiłam głowiliśmy głowiłyśmy
2nd głowiłeś głowiłaś głowiliście głowiłyście
3rd głowił głowiła głowiło głowili głowiły
impersonal głowiono
future tense 1st będę głowił,
będę głowić
 będę głowiła,
będę głowić
 będziemy głowili,
będziemy głowić
 będziemy głowiły,
będziemy głowić
2nd będziesz głowił,
będziesz głowić
 będziesz głowiła,
będziesz głowić
 będziecie głowili,
będziecie głowić
 będziecie głowiły,
będziecie głowić
3rd będzie głowił,
będzie głowić
 będzie głowiła,
będzie głowić
 będzie głowiło,
będzie głowić
 będą głowili,
będą głowić
 będą głowiły,
będą głowić
impersonal będzie głowić się
conditional 1st głowiłbym głowiłabym głowilibyśmy głowiłybyśmy
2nd głowiłbyś głowiłabyś głowilibyście głowiłybyście
3rd głowiłby głowiłaby głowiłoby głowiliby głowiłyby
impersonal głowiono by
imperative 1st niech głowię główmy
2nd głów główcie
3rd niech głowi niech głowią
active adjectival participle głowiący głowiąca głowiące głowiący głowiące
contemporary adverbial participle głowiąc
verbal noun głowienie
adjective
nouns
verbs

Further reading
  • głowić in Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN
  • głowić in Polish dictionaries at PWN
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.