kincsé

Hungarian

Etymology

kincs (“treasure”) +‎ -é (non-attributive possessive suffix)

Pronunciation

  • IPA(key): [ ˈkint͡ʃeː]
  • Hyphenation: kin‧csé
  • Homophone: kinccsé

Noun

kincsé

  1. non-attributive possessive singular of kincs

Declension

Inflection (stem in long/high vowel, front unrounded harmony)
singular plural
nominative kincsé —
accusative kincsét —
dative kincsének —
instrumental kincsével —
causal-final kincséért —
translative kincsévé —
terminative kincséig —
essive-formal kincséként —
essive-modal — —
inessive kincsében —
superessive kincsén —
adessive kincsénél —
illative kincsébe —
sublative kincsére —
allative kincséhez —
elative kincséből —
delative kincséről —
ablative kincsétől —
non-attributive
possessive - singular
— —
non-attributive
possessive - plural
— —
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.