porazić

Polish

Etymology

From po- +‎ razić.

Pronunciation
  • IPA(key): /pɔˈra.ʑit͡ɕ/
  • Audio(file)
  • Rhymes: -aʑit͡ɕ
  • Syllabification: po‧ra‧zić

Verb

porazić pf (imperfective porażać)

  1. (transitive) to shock, to stun, to paralyse
  2. (transitive) to strike, to smite
  3. (transitive, of an illness) to strike down, to afflict

Conjugation
Conjugation of porazić pf
    singular plural
person masculine feminine neuter virile nonvirile
infinitive porazić
future tense 1st porażę porazimy
2nd porazisz porazicie
3rd porazi porażą
impersonal porazi się
past tense 1st poraziłem poraziłam poraziliśmy poraziłyśmy
2nd poraziłeś poraziłaś poraziliście poraziłyście
3rd poraził poraziła poraziło porazili poraziły
impersonal porażono
conditional 1st poraziłbym poraziłabym porazilibyśmy poraziłybyśmy
2nd poraziłbyś poraziłabyś porazilibyście poraziłybyście
3rd poraziłby poraziłaby poraziłoby poraziliby poraziłyby
impersonal porażono by
imperative 1st niech porażę poraźmy
2nd poraź poraźcie
3rd niech porazi niech porażą
passive adjectival participle porażony porażona porażone porażeni porażone
anterior adverbial participle poraziwszy
verbal noun porażenie

Further reading
  • porazić in Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN
  • porazić in Polish dictionaries at PWN
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.