sözlükçü

Turkish

Etymology

From sözlük (“dictionary”) +‎ -çü.

Pronunciation
  • IPA(key): /ɟœzlyktʃy/

Noun

sözlükçü (definite accusative sözlükçüyü, plural sözlükçüler)

  1. lexicographer

Declension
Inflection
Nominative sözlükçü
Definite accusative sözlükçüyü
Singular Plural
Nominative sözlükçü sözlükçüler
Definite accusative sözlükçüyü sözlükçüleri
Dative sözlükçüye sözlükçülere
Locative sözlükçüde sözlükçülerde
Ablative sözlükçüden sözlükçülerden
Genitive sözlükçünün sözlükçülerin
Possessive forms
Singular Plural
1st singular sözlükçüm sözlükçülerim
2nd singular sözlükçün sözlükçülerin
3rd singular sözlükçüsü sözlükçüleri
1st plural sözlükçümüz sözlükçülerimiz
2nd plural sözlükçünüz sözlükçüleriniz
3rd plural sözlükçüleri sözlükçüleri
Predicative forms
Singular Plural
1st singular sözlükçüyüm sözlükçülerim
2nd singular sözlükçüsün sözlükçülersin
3rd singular sözlükçü
sözlükçüdür		 sözlükçüler
sözlükçülerdir
1st plural sözlükçüyüz sözlükçüleriz
2nd plural sözlükçüsünüz sözlükçülersiniz
3rd plural sözlükçüler sözlükçülerdir

Derived terms

Further reading
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.