ułaskawić

Polish

Etymology

From u- +‎ łaskawy +‎ -ić.

Pronunciation
  • IPA(key): /u.wasˈka.vit͡ɕ/
  • Audio(file)
  • Rhymes: -avit͡ɕ
  • Syllabification: u‧łas‧ka‧wić

Verb

ułaskawić pf (imperfective ułaskawiać)

  1. (transitive, law) to pardon (to grant an official pardon for a crime)

Conjugation
Conjugation of ułaskawić pf
    singular plural
person masculine feminine neuter virile nonvirile
infinitive ułaskawić
future tense 1st ułaskawię ułaskawimy
2nd ułaskawisz ułaskawicie
3rd ułaskawi ułaskawią
impersonal ułaskawi się
past tense 1st ułaskawiłem ułaskawiłam ułaskawiliśmy ułaskawiłyśmy
2nd ułaskawiłeś ułaskawiłaś ułaskawiliście ułaskawiłyście
3rd ułaskawił ułaskawiła ułaskawiło ułaskawili ułaskawiły
impersonal ułaskawiono
conditional 1st ułaskawiłbym ułaskawiłabym ułaskawilibyśmy ułaskawiłybyśmy
2nd ułaskawiłbyś ułaskawiłabyś ułaskawilibyście ułaskawiłybyście
3rd ułaskawiłby ułaskawiłaby ułaskawiłoby ułaskawiliby ułaskawiłyby
impersonal ułaskawiono by
imperative 1st niech ułaskawię ułaskawmy
2nd ułaskaw ułaskawcie
3rd niech ułaskawi niech ułaskawią
passive adjectival participle ułaskawiony ułaskawiona ułaskawione ułaskawieni ułaskawione
anterior adverbial participle ułaskawiwszy
verbal noun ułaskawienie

Derived terms
noun

Further reading
  • ułaskawić in Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN
  • ułaskawić in Polish dictionaries at PWN
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.