unieszczęśliwić

Polish

Etymology

From u- +‎ -nie- +‎ szczęśliwy +‎ -ić.

Pronunciation
  • IPA(key): /u.ɲɛ.ʂt͡ʂɛɲˈɕli.vit͡ɕ/
  • Audio(file)
  • Rhymes: -ivit͡ɕ
  • Syllabification: u‧nie‧szczę‧śli‧wić

Verb

unieszczęśliwić pf (imperfective unieszczęśliwiać)

  1. (transitive) to make unhappy
  2. (reflexive) to make oneself unhappy
  3. (reflexive) to make each other unhappy

Declension
Conjugation of unieszczęśliwić pf
    singular plural
person masculine feminine neuter virile nonvirile
infinitive unieszczęśliwić
future tense 1st unieszczęśliwię unieszczęśliwimy
2nd unieszczęśliwisz unieszczęśliwicie
3rd unieszczęśliwi unieszczęśliwią
impersonal unieszczęśliwi się
past tense 1st unieszczęśliwiłem unieszczęśliwiłam unieszczęśliwiliśmy unieszczęśliwiłyśmy
2nd unieszczęśliwiłeś unieszczęśliwiłaś unieszczęśliwiliście unieszczęśliwiłyście
3rd unieszczęśliwił unieszczęśliwiła unieszczęśliwiło unieszczęśliwili unieszczęśliwiły
impersonal unieszczęśliwiono
conditional 1st unieszczęśliwiłbym unieszczęśliwiłabym unieszczęśliwilibyśmy unieszczęśliwiłybyśmy
2nd unieszczęśliwiłbyś unieszczęśliwiłabyś unieszczęśliwilibyście unieszczęśliwiłybyście
3rd unieszczęśliwiłby unieszczęśliwiłaby unieszczęśliwiłoby unieszczęśliwiliby unieszczęśliwiłyby
impersonal unieszczęśliwiono by
imperative 1st niech unieszczęśliwię unieszczęśliwmy
2nd unieszczęśliw unieszczęśliwcie
3rd niech unieszczęśliwi niech unieszczęśliwią
passive adjectival participle unieszczęśliwiony unieszczęśliwiona unieszczęśliwione unieszczęśliwieni unieszczęśliwione
anterior adverbial participle unieszczęśliwiwszy
verbal noun unieszczęśliwienie

Derived terms
adjective
  • unieszczęśliwiony
noun
  • unieszczęśliwienie

Further reading
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.