utożsamić

Polish

Etymology

From u- +‎ tożsamy +‎ -ić.

Pronunciation
  • IPA(key): /u.tɔʂˈsa.mit͡ɕ/
  • Audio(file)
  • Rhymes: -amit͡ɕ
  • Syllabification: u‧toż‧sa‧mić

Verb

utożsamić pf (imperfective utożsamiać)

  1. (transitive) to identify, to equate
  2. (reflexive) to relate, to identify oneself [+ z (instrumental) = with something]

Conjugation
Conjugation of utożsamić pf
    singular plural
person masculine feminine neuter virile nonvirile
infinitive utożsamić
future tense 1st utożsamię utożsamimy
2nd utożsamisz utożsamicie
3rd utożsami utożsamią
impersonal utożsami się
past tense 1st utożsamiłem utożsamiłam utożsamiliśmy utożsamiłyśmy
2nd utożsamiłeś utożsamiłaś utożsamiliście utożsamiłyście
3rd utożsamił utożsamiła utożsamiło utożsamili utożsamiły
impersonal utożsamiono
conditional 1st utożsamiłbym utożsamiłabym utożsamilibyśmy utożsamiłybyśmy
2nd utożsamiłbyś utożsamiłabyś utożsamilibyście utożsamiłybyście
3rd utożsamiłby utożsamiłaby utożsamiłoby utożsamiliby utożsamiłyby
impersonal utożsamiono by
imperative 1st niech utożsamię utożsammy
2nd utożsam utożsamcie
3rd niech utożsami niech utożsamią
passive adjectival participle utożsamiony utożsamiona utożsamione utożsamieni utożsamione
anterior adverbial participle utożsamiwszy
verbal noun utożsamienie

Further reading
  • utożsamić in Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN
  • utożsamić in Polish dictionaries at PWN
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.