złupić

Polish

Etymology

From z- +‎ łupić.

Pronunciation
  • IPA(key): /ˈzwu.pit͡ɕ/
  • Audio(file)
  • Rhymes: -upit͡ɕ
  • Syllabification: złu‧pić

Verb

złupić pf (imperfective łupić)

  1. (transitive) to sack, to plunder
    Synonyms: see Thesaurus:kraść

Conjugation
Conjugation of złupić pf
    singular plural
person masculine feminine neuter virile nonvirile
infinitive złupić
future tense 1st złupię złupimy
2nd złupisz złupicie
3rd złupi złupią
impersonal złupi się
past tense 1st złupiłem złupiłam złupiliśmy złupiłyśmy
2nd złupiłeś złupiłaś złupiliście złupiłyście
3rd złupił złupiła złupiło złupili złupiły
impersonal złupiono
conditional 1st złupiłbym złupiłabym złupilibyśmy złupiłybyśmy
2nd złupiłbyś złupiłabyś złupilibyście złupiłybyście
3rd złupiłby złupiłaby złupiłoby złupiliby złupiłyby
impersonal złupiono by
imperative 1st niech złupię złupmy
2nd złup złupcie
3rd niech złupi niech złupią
passive adjectival participle złupiony złupiona złupione złupieni złupione
anterior adverbial participle złupiwszy
verbal noun złupienie

Further reading
  • złupić in Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN
  • złupić in Polish dictionaries at PWN
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.