załatwić

Polish

Etymology

From za- +‎ łatwy +‎ -ić.

Pronunciation
  • IPA(key): /zaˈwat.fit͡ɕ/
  • Audio(file)
  • Rhymes: -atfit͡ɕ
  • Syllabification: za‧łat‧wić

Verb

załatwić pf (imperfective załatwiać)

  1. (transitive) to take care of, to deal with, to get done
  2. (transitive) to arrange, to set up for someone [+dative = for whom]
  3. (transitive, colloquial, figuratively) to take care of, to deal with, to kill
  4. (reflexive, colloquial, figuratively) to do one's business, to defecate, to urinate
    Synonyms: see Thesaurus:oddawać mocz

Conjugation
Conjugation of załatwić pf
    singular plural
person masculine feminine neuter virile nonvirile
infinitive załatwić
future tense 1st załatwię załatwimy
2nd załatwisz załatwicie
3rd załatwi załatwią
impersonal załatwi się
past tense 1st załatwiłem załatwiłam załatwiliśmy załatwiłyśmy
2nd załatwiłeś załatwiłaś załatwiliście załatwiłyście
3rd załatwił załatwiła załatwiło załatwili załatwiły
impersonal załatwiono
conditional 1st załatwiłbym załatwiłabym załatwilibyśmy załatwiłybyśmy
2nd załatwiłbyś załatwiłabyś załatwilibyście załatwiłybyście
3rd załatwiłby załatwiłaby załatwiłoby załatwiliby załatwiłyby
impersonal załatwiono by
imperative 1st niech załatwię załatwmy
2nd załatw załatwcie
3rd niech załatwi niech załatwią
passive adjectival participle załatwiony załatwiona załatwione załatwieni załatwione
anterior adverbial participle załatwiwszy
verbal noun załatwienie

Further reading
  • załatwić in Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN
  • załatwić in Polish dictionaries at PWN
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.