şerbetçi

Turkish

Etymology

From şerbet (“sherbet”) +‎ -çi.

Pronunciation
  • IPA(key): [ʃeɾ.bɛt.t͡ʃi]

Noun

şerbetçi (definite accusative şerbetçiyi, plural şerbetçiler)

  1. a person who makes and/or sells sherbet

Declension
Inflection
Nominative şerbetçi
Definite accusative şerbetçiyi
Singular Plural
Nominative şerbetçi şerbetçiler
Definite accusative şerbetçiyi şerbetçileri
Dative şerbetçiye şerbetçilere
Locative şerbetçide şerbetçilerde
Ablative şerbetçiden şerbetçilerden
Genitive şerbetçinin şerbetçilerin
Possessive forms
Singular Plural
1st singular şerbetçim şerbetçilerim
2nd singular şerbetçin şerbetçilerin
3rd singular şerbetçisi şerbetçileri
1st plural şerbetçimiz şerbetçilerimiz
2nd plural şerbetçiniz şerbetçileriniz
3rd plural şerbetçileri şerbetçileri
Predicative forms
Singular Plural
1st singular şerbetçiyim şerbetçilerim
2nd singular şerbetçisin şerbetçilersin
3rd singular şerbetçi
şerbetçidir		 şerbetçiler
şerbetçilerdir
1st plural şerbetçiyiz şerbetçileriz
2nd plural şerbetçisiniz şerbetçilersiniz
3rd plural şerbetçiler şerbetçilerdir

Derived terms
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.