spóźnić

Polish

Etymology

From s- +‎ późny +‎ -ić.

Pronunciation
  • IPA(key): /ˈspuʑ.ɲit͡ɕ/
  • Audio(file)
  • Rhymes: -uʑɲit͡ɕ
  • Syllabification: spóź‧nić

Verb

spóźnić pf (imperfective spóźniać)

  1. (reflexive) to be late

Conjugation
Conjugation of spóźnić pf
    singular plural
person masculine feminine neuter virile nonvirile
infinitive spóźnić
future tense 1st spóźnię spóźnimy
2nd spóźnisz spóźnicie
3rd spóźni spóźnią
impersonal spóźni się
past tense 1st spóźniłem spóźniłam spóźniliśmy spóźniłyśmy
2nd spóźniłeś spóźniłaś spóźniliście spóźniłyście
3rd spóźnił spóźniła spóźniło spóźnili spóźniły
impersonal spóźniono
conditional 1st spóźniłbym spóźniłabym spóźnilibyśmy spóźniłybyśmy
2nd spóźniłbyś spóźniłabyś spóźnilibyście spóźniłybyście
3rd spóźniłby spóźniłaby spóźniłoby spóźniliby spóźniłyby
impersonal spóźniono by
imperative 1st niech spóźnię spóźnijmy
2nd spóźnij spóźnijcie
3rd niech spóźni niech spóźnią
passive adjectival participle spóźniony spóźniona spóźnione spóźnieni spóźnione
anterior adverbial participle spóźniwszy
verbal noun spóźnienie

Further reading
  • spóźnić in Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN
  • spóźnić in Polish dictionaries at PWN
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.