wkurzyć

Polish

Etymology

From w- +‎ kurzyć.

Pronunciation
  • IPA(key): /ˈfku.ʐɨt͡ɕ/
  • Audio(file)
  • Rhymes: -uʐɨt͡ɕ
  • Syllabification: wku‧rzyć

Verb

wkurzyć pf (imperfective wkurzać)

  1. (transitive, colloquial) to piss off, to enrage
    Synonyms: wkurwić, zdenerwować
  2. (reflexive, colloquial) to get pissed off
    Synonyms: wkurwić, zdenerwować

Conjugation
Conjugation of wkurzyć pf
    singular plural
person masculine feminine neuter virile nonvirile
infinitive wkurzyć
future tense 1st wkurzę wkurzymy
2nd wkurzysz wkurzycie
3rd wkurzy wkurzą
impersonal wkurzy się
past tense 1st wkurzyłem wkurzyłam wkurzyliśmy wkurzyłyśmy
2nd wkurzyłeś wkurzyłaś wkurzyliście wkurzyłyście
3rd wkurzył wkurzyła wkurzyło wkurzyli wkurzyły
impersonal wkurzono
conditional 1st wkurzyłbym wkurzyłabym wkurzylibyśmy wkurzyłybyśmy
2nd wkurzyłbyś wkurzyłabyś wkurzylibyście wkurzyłybyście
3rd wkurzyłby wkurzyłaby wkurzyłoby wkurzyliby wkurzyłyby
impersonal wkurzono by
imperative 1st niech wkurzę wkurzmy
2nd wkurz wkurzcie
3rd niech wkurzy niech wkurzą
passive adjectival participle wkurzony wkurzona wkurzone wkurzeni wkurzone
anterior adverbial participle wkurzywszy
verbal noun wkurzenie

Further reading
  • wkurzyć in Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN
  • wkurzyć in Polish dictionaries at PWN
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.