wsławić

Polish

Etymology

From w- +‎ sławić.

Pronunciation
  • IPA(key): /ˈfswa.vit͡ɕ/
  • Audio(file)
  • Rhymes: -avit͡ɕ
  • Syllabification: wsła‧wić

Verb

wsławić pf (imperfective wsławiać)

  1. (transitive) to make famous
    Synonyms: rozsławić, opromienić
  2. (reflexive) to become famous, to make a name for oneself

Conjugation
Conjugation of wsławić pf
    singular plural
person masculine feminine neuter virile nonvirile
infinitive wsławić
future tense 1st wsławię wsławimy
2nd wsławisz wsławicie
3rd wsławi wsławią
impersonal wsławi się
past tense 1st wsławiłem wsławiłam wsławiliśmy wsławiłyśmy
2nd wsławiłeś wsławiłaś wsławiliście wsławiłyście
3rd wsławił wsławiła wsławiło wsławili wsławiły
impersonal wsławiono
conditional 1st wsławiłbym wsławiłabym wsławilibyśmy wsławiłybyśmy
2nd wsławiłbyś wsławiłabyś wsławilibyście wsławiłybyście
3rd wsławiłby wsławiłaby wsławiłoby wsławiliby wsławiłyby
impersonal wsławiono by
imperative 1st niech wsławię wsławmy
2nd wsław wsławcie
3rd niech wsławi niech wsławią
passive adjectival participle wsławiony wsławiona wsławione wsławieni wsławione
anterior adverbial participle wsławiwszy
verbal noun wsławienie

Further reading
  • wsławić in Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN
  • wsławić in Polish dictionaries at PWN
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.