zaistnieć

Polish

Etymology

From za- +‎ istnieć.

Pronunciation
  • IPA(key): /zaˈist.ɲɛt͡ɕ/
  • Audio(file)
  • Rhymes: -istɲɛt͡ɕ
  • Syllabification: za‧ist‧nieć

Verb

zaistnieć pf

  1. (intransitive) to begin to exist, to come into being

Conjugation
Conjugation of zaistnieć pf
    singular plural
person masculine feminine neuter virile nonvirile
infinitive zaistnieć
future tense 1st zaistnieję zaistniejemy
2nd zaistniejesz zaistniejecie
3rd zaistnieje zaistnieją
impersonal zaistnieje się
past tense 1st zaistniałem zaistniałam zaistnieliśmy zaistniałyśmy
2nd zaistniałeś zaistniałaś zaistnieliście zaistniałyście
3rd zaistniał zaistniała zaistniało zaistnieli zaistniały
impersonal zaistniano
conditional 1st zaistniałbym zaistniałabym zaistnielibyśmy zaistniałybyśmy
2nd zaistniałbyś zaistniałabyś zaistnielibyście zaistniałybyście
3rd zaistniałby zaistniałaby zaistniałoby zaistnieliby zaistniałyby
impersonal zaistniano by
imperative 1st niech zaistnieję zaistniejmy
2nd zaistniej zaistniejcie
3rd niech zaistnieje niech zaistnieją
anterior adverbial participle zaistniawszy
verbal noun zaistnienie

Further reading
  • zaistnieć in Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN
  • zaistnieć in Polish dictionaries at PWN
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.