مات

Arabic

Root
م و ت‎ (m-w-t)

Etymology

From Proto-Semitic *mawut-. Cognate with Hebrew מֵת‎ (mét), Aramaic מית‎ (mīt), Tigrinya ሞተ (motä), Egyptian mwt.

Pronunciation

IPA^(key): /ˈmaːta/
Audio (file)
- (Central Asia) IPA^(key): /mōt/[1]
Rhymes: -aːt

Verb

مَاتَ • (māta) I, non-past يَمُوتُ‎‎ (yamūtu)

to die
Synonyms: هَلَكَ‎ (halaka), تُوُفِّيَ‎ (tuwuffiya); see also Thesaurus:مات

Conjugation

Conjugation of

مَاتَ

(form-I hollow, verbal nouns مَوْت or مَمَات)

active voice الْفِعْل الْمَعْلُوم
verbal nouns الْمَصَادِر					مَوْت‎ or مَمَات‎ mawt or mamāt
active participle اِسْم الْفَاعِل					مَائِت‎ māʔit
		singular الْمُفْرَد			dual الْمُثَنَّى		plural الْجَمْع
		1^st person الْمُتَكَلِّم	2^nd person الْمُخَاطَب	3^rd person الْغَائِب	2^nd person الْمُخَاطَب	3^rd person الْغَائِب	1^st person الْمُتَكَلِّم	2^nd person الْمُخَاطَب	3^rd person الْغَائِب
past (perfect) indicative الْمَاضِي	m	مُتُّ‎ muttu	مُتَّ‎ mutta	مَاتَ māta	مُتُّمَا‎ muttumā	مَاتَا‎ mātā	مُتْنَا‎ mutnā	مُتُّمْ‎ muttum	مَاتُوا‎ mātū
past (perfect) indicative الْمَاضِي	f	مُتُّ‎ muttu	مُتِّ‎ mutti	مَاتَتْ‎ mātat	مُتُّمَا‎ muttumā	مَاتَتَا‎ mātatā	مُتْنَا‎ mutnā	مُتُّنَّ‎ muttunna	مُتْنَ‎ mutna
non-past (imperfect) indicative الْمُضَارِع الْمَرْفُوع	m	أَمُوتُ‎ ʔamūtu	تَمُوتُ‎ tamūtu	يَمُوتُ‎ yamūtu	تَمُوتَانِ‎ tamūtāni	يَمُوتَانِ‎ yamūtāni	نَمُوتُ‎ namūtu	تَمُوتُونَ‎ tamūtūna	يَمُوتُونَ‎ yamūtūna
non-past (imperfect) indicative الْمُضَارِع الْمَرْفُوع	f	أَمُوتُ‎ ʔamūtu	تَمُوتِينَ‎ tamūtīna	تَمُوتُ‎ tamūtu	تَمُوتَانِ‎ tamūtāni	تَمُوتَانِ‎ tamūtāni	نَمُوتُ‎ namūtu	تَمُتْنَ‎ tamutna	يَمُتْنَ‎ yamutna
subjunctive الْمُضَارِع الْمَنْصُوب	m	أَمُوتَ‎ ʔamūta	تَمُوتَ‎ tamūta	يَمُوتَ‎ yamūta	تَمُوتَا‎ tamūtā	يَمُوتَا‎ yamūtā	نَمُوتَ‎ namūta	تَمُوتُوا‎ tamūtū	يَمُوتُوا‎ yamūtū
subjunctive الْمُضَارِع الْمَنْصُوب	f	أَمُوتَ‎ ʔamūta	تَمُوتِي‎ tamūtī	تَمُوتَ‎ tamūta	تَمُوتَا‎ tamūtā	تَمُوتَا‎ tamūtā	نَمُوتَ‎ namūta	تَمُتْنَ‎ tamutna	يَمُتْنَ‎ yamutna
jussive الْمُضَارِع الْمَجْزُوم	m	أَمُتْ‎ ʔamut	تَمُتْ‎ tamut	يَمُتْ‎ yamut	تَمُوتَا‎ tamūtā	يَمُوتَا‎ yamūtā	نَمُتْ‎ namut	تَمُوتُوا‎ tamūtū	يَمُوتُوا‎ yamūtū
jussive الْمُضَارِع الْمَجْزُوم	f	أَمُتْ‎ ʔamut	تَمُوتِي‎ tamūtī	تَمُتْ‎ tamut	تَمُوتَا‎ tamūtā	تَمُوتَا‎ tamūtā	نَمُتْ‎ namut	تَمُتْنَ‎ tamutna	يَمُتْنَ‎ yamutna
imperative الْأَمْر	m		مُتْ‎ mut		مُوتَا‎ mūtā			مُوتُوا‎ mūtū
imperative الْأَمْر	f		مُوتِي‎ mūtī		مُوتَا‎ mūtā			مُتْنَ‎ mutna

Verb

مَاتَ • (māta) I, non-past يَمُوتُ‎‎ (yamūtu)

This term needs a translation to English. Please help out and add a translation, then remove the text {{rfdef}}.

Conjugation

Conjugation of

مَاتَ

(form-I hollow, verbal noun مَوَات)

active voice الْفِعْل الْمَعْلُوم
verbal noun الْمَصْدَر					مَوَات‎ mawāt
active participle اِسْم الْفَاعِل					مَائِت‎ māʔit
		singular الْمُفْرَد			dual الْمُثَنَّى		plural الْجَمْع
		1^st person الْمُتَكَلِّم	2^nd person الْمُخَاطَب	3^rd person الْغَائِب	2^nd person الْمُخَاطَب	3^rd person الْغَائِب	1^st person الْمُتَكَلِّم	2^nd person الْمُخَاطَب	3^rd person الْغَائِب
past (perfect) indicative الْمَاضِي	m	مُتُّ‎ muttu	مُتَّ‎ mutta	مَاتَ māta	مُتُّمَا‎ muttumā	مَاتَا‎ mātā	مُتْنَا‎ mutnā	مُتُّمْ‎ muttum	مَاتُوا‎ mātū
past (perfect) indicative الْمَاضِي	f	مُتُّ‎ muttu	مُتِّ‎ mutti	مَاتَتْ‎ mātat	مُتُّمَا‎ muttumā	مَاتَتَا‎ mātatā	مُتْنَا‎ mutnā	مُتُّنَّ‎ muttunna	مُتْنَ‎ mutna
non-past (imperfect) indicative الْمُضَارِع الْمَرْفُوع	m	أَمُوتُ‎ ʔamūtu	تَمُوتُ‎ tamūtu	يَمُوتُ‎ yamūtu	تَمُوتَانِ‎ tamūtāni	يَمُوتَانِ‎ yamūtāni	نَمُوتُ‎ namūtu	تَمُوتُونَ‎ tamūtūna	يَمُوتُونَ‎ yamūtūna
non-past (imperfect) indicative الْمُضَارِع الْمَرْفُوع	f	أَمُوتُ‎ ʔamūtu	تَمُوتِينَ‎ tamūtīna	تَمُوتُ‎ tamūtu	تَمُوتَانِ‎ tamūtāni	تَمُوتَانِ‎ tamūtāni	نَمُوتُ‎ namūtu	تَمُتْنَ‎ tamutna	يَمُتْنَ‎ yamutna
subjunctive الْمُضَارِع الْمَنْصُوب	m	أَمُوتَ‎ ʔamūta	تَمُوتَ‎ tamūta	يَمُوتَ‎ yamūta	تَمُوتَا‎ tamūtā	يَمُوتَا‎ yamūtā	نَمُوتَ‎ namūta	تَمُوتُوا‎ tamūtū	يَمُوتُوا‎ yamūtū
subjunctive الْمُضَارِع الْمَنْصُوب	f	أَمُوتَ‎ ʔamūta	تَمُوتِي‎ tamūtī	تَمُوتَ‎ tamūta	تَمُوتَا‎ tamūtā	تَمُوتَا‎ tamūtā	نَمُوتَ‎ namūta	تَمُتْنَ‎ tamutna	يَمُتْنَ‎ yamutna
jussive الْمُضَارِع الْمَجْزُوم	m	أَمُتْ‎ ʔamut	تَمُتْ‎ tamut	يَمُتْ‎ yamut	تَمُوتَا‎ tamūtā	يَمُوتَا‎ yamūtā	نَمُتْ‎ namut	تَمُوتُوا‎ tamūtū	يَمُوتُوا‎ yamūtū
jussive الْمُضَارِع الْمَجْزُوم	f	أَمُتْ‎ ʔamut	تَمُوتِي‎ tamūtī	تَمُتْ‎ tamut	تَمُوتَا‎ tamūtā	تَمُوتَا‎ tamūtā	نَمُتْ‎ namut	تَمُتْنَ‎ tamutna	يَمُتْنَ‎ yamutna
imperative الْأَمْر	m		مُتْ‎ mut		مُوتَا‎ mūtā			مُوتُوا‎ mūtū
imperative الْأَمْر	f		مُوتِي‎ mūtī		مُوتَا‎ mūtā			مُتْنَ‎ mutna

Verb

مَاتَ • (māta) I, non-past يَمَاتُ‎‎ (yamātu)

(archaic, dialectal) to die
- 609–632 CE, Qur'an, 19:23:
  
  ‏فَأَجَاءَهَا الْمَخَاضُ إِلَىٰ جِذْعِ النَّخْلَةِ قَالَتْ يَا لَيْتَنِي مِتُّ قَبْلَ هَٰذَا وَكُنتُ نَسْيًا مَّنسِيًّا‎
  (please add an English translation of this quote)

Usage notes

This conjugation sometimes occurs in the Quran, particularly the past forms with -i- in some manners of recitation.

Conjugation

Conjugation of

مَاتَ

(form-I hollow, verbal noun مَوْت)

active voice الْفِعْل الْمَعْلُوم
verbal noun الْمَصْدَر					مَوْت‎ mawt
active participle اِسْم الْفَاعِل					مَائِت‎ māʔit
		singular الْمُفْرَد			dual الْمُثَنَّى		plural الْجَمْع
		1^st person الْمُتَكَلِّم	2^nd person الْمُخَاطَب	3^rd person الْغَائِب	2^nd person الْمُخَاطَب	3^rd person الْغَائِب	1^st person الْمُتَكَلِّم	2^nd person الْمُخَاطَب	3^rd person الْغَائِب
past (perfect) indicative الْمَاضِي	m	مِتُّ‎ mittu	مِتَّ‎ mitta	مَاتَ māta	مِتُّمَا‎ mittumā	مَاتَا‎ mātā	مِتْنَا‎ mitnā	مِتُّمْ‎ mittum	مَاتُوا‎ mātū
past (perfect) indicative الْمَاضِي	f	مِتُّ‎ mittu	مِتِّ‎ mitti	مَاتَتْ‎ mātat	مِتُّمَا‎ mittumā	مَاتَتَا‎ mātatā	مِتْنَا‎ mitnā	مِتُّنَّ‎ mittunna	مِتْنَ‎ mitna
non-past (imperfect) indicative الْمُضَارِع الْمَرْفُوع	m	أَمَاتُ‎ ʔamātu	تَمَاتُ‎ tamātu	يَمَاتُ‎ yamātu	تَمَاتَانِ‎ tamātāni	يَمَاتَانِ‎ yamātāni	نَمَاتُ‎ namātu	تَمَاتُونَ‎ tamātūna	يَمَاتُونَ‎ yamātūna
non-past (imperfect) indicative الْمُضَارِع الْمَرْفُوع	f	أَمَاتُ‎ ʔamātu	تَمَاتِينَ‎ tamātīna	تَمَاتُ‎ tamātu	تَمَاتَانِ‎ tamātāni	تَمَاتَانِ‎ tamātāni	نَمَاتُ‎ namātu	تَمَتْنَ‎ tamatna	يَمَتْنَ‎ yamatna
subjunctive الْمُضَارِع الْمَنْصُوب	m	أَمَاتَ‎ ʔamāta	تَمَاتَ‎ tamāta	يَمَاتَ‎ yamāta	تَمَاتَا‎ tamātā	يَمَاتَا‎ yamātā	نَمَاتَ‎ namāta	تَمَاتُوا‎ tamātū	يَمَاتُوا‎ yamātū
subjunctive الْمُضَارِع الْمَنْصُوب	f	أَمَاتَ‎ ʔamāta	تَمَاتِي‎ tamātī	تَمَاتَ‎ tamāta	تَمَاتَا‎ tamātā	تَمَاتَا‎ tamātā	نَمَاتَ‎ namāta	تَمَتْنَ‎ tamatna	يَمَتْنَ‎ yamatna
jussive الْمُضَارِع الْمَجْزُوم	m	أَمَتْ‎ ʔamat	تَمَتْ‎ tamat	يَمَتْ‎ yamat	تَمَاتَا‎ tamātā	يَمَاتَا‎ yamātā	نَمَتْ‎ namat	تَمَاتُوا‎ tamātū	يَمَاتُوا‎ yamātū
jussive الْمُضَارِع الْمَجْزُوم	f	أَمَتْ‎ ʔamat	تَمَاتِي‎ tamātī	تَمَتْ‎ tamat	تَمَاتَا‎ tamātā	تَمَاتَا‎ tamātā	نَمَتْ‎ namat	تَمَتْنَ‎ tamatna	يَمَتْنَ‎ yamatna
imperative الْأَمْر	m		مَتْ‎ mat		مَاتَا‎ mātā			مَاتُوا‎ mātū
imperative الْأَمْر	f		مَاتِي‎ mātī		مَاتَا‎ mātā			مَتْنَ‎ matna

Verb

مَاتَ • (māta) I, non-past يَمِيتُ‎‎ (yamītu)

(obsolete, dialectal) to die

Conjugation

Conjugation of

مَاتَ

(form-I hollow, verbal noun ?)

active voice الْفِعْل الْمَعْلُوم
verbal noun الْمَصْدَر					?
active participle اِسْم الْفَاعِل					مَائِت‎ māʔit
		singular الْمُفْرَد			dual الْمُثَنَّى		plural الْجَمْع
		1^st person الْمُتَكَلِّم	2^nd person الْمُخَاطَب	3^rd person الْغَائِب	2^nd person الْمُخَاطَب	3^rd person الْغَائِب	1^st person الْمُتَكَلِّم	2^nd person الْمُخَاطَب	3^rd person الْغَائِب
past (perfect) indicative الْمَاضِي	m	مِتُّ‎ mittu	مِتَّ‎ mitta	مَاتَ māta	مِتُّمَا‎ mittumā	مَاتَا‎ mātā	مِتْنَا‎ mitnā	مِتُّمْ‎ mittum	مَاتُوا‎ mātū
past (perfect) indicative الْمَاضِي	f	مِتُّ‎ mittu	مِتِّ‎ mitti	مَاتَتْ‎ mātat	مِتُّمَا‎ mittumā	مَاتَتَا‎ mātatā	مِتْنَا‎ mitnā	مِتُّنَّ‎ mittunna	مِتْنَ‎ mitna
non-past (imperfect) indicative الْمُضَارِع الْمَرْفُوع	m	أَمِيتُ‎ ʔamītu	تَمِيتُ‎ tamītu	يَمِيتُ‎ yamītu	تَمِيتَانِ‎ tamītāni	يَمِيتَانِ‎ yamītāni	نَمِيتُ‎ namītu	تَمِيتُونَ‎ tamītūna	يَمِيتُونَ‎ yamītūna
non-past (imperfect) indicative الْمُضَارِع الْمَرْفُوع	f	أَمِيتُ‎ ʔamītu	تَمِيتِينَ‎ tamītīna	تَمِيتُ‎ tamītu	تَمِيتَانِ‎ tamītāni	تَمِيتَانِ‎ tamītāni	نَمِيتُ‎ namītu	تَمِتْنَ‎ tamitna	يَمِتْنَ‎ yamitna
subjunctive الْمُضَارِع الْمَنْصُوب	m	أَمِيتَ‎ ʔamīta	تَمِيتَ‎ tamīta	يَمِيتَ‎ yamīta	تَمِيتَا‎ tamītā	يَمِيتَا‎ yamītā	نَمِيتَ‎ namīta	تَمِيتُوا‎ tamītū	يَمِيتُوا‎ yamītū
subjunctive الْمُضَارِع الْمَنْصُوب	f	أَمِيتَ‎ ʔamīta	تَمِيتِي‎ tamītī	تَمِيتَ‎ tamīta	تَمِيتَا‎ tamītā	تَمِيتَا‎ tamītā	نَمِيتَ‎ namīta	تَمِتْنَ‎ tamitna	يَمِتْنَ‎ yamitna
jussive الْمُضَارِع الْمَجْزُوم	m	أَمِتْ‎ ʔamit	تَمِتْ‎ tamit	يَمِتْ‎ yamit	تَمِيتَا‎ tamītā	يَمِيتَا‎ yamītā	نَمِتْ‎ namit	تَمِيتُوا‎ tamītū	يَمِيتُوا‎ yamītū
jussive الْمُضَارِع الْمَجْزُوم	f	أَمِتْ‎ ʔamit	تَمِيتِي‎ tamītī	تَمِتْ‎ tamit	تَمِيتَا‎ tamītā	تَمِيتَا‎ tamītā	نَمِتْ‎ namit	تَمِتْنَ‎ tamitna	يَمِتْنَ‎ yamitna
imperative الْأَمْر	m		مِتْ‎ mit		مِيتَا‎ mītā			مِيتُوا‎ mītū
imperative الْأَمْر	f		مِيتِي‎ mītī		مِيتَا‎ mītā			مِتْنَ‎ mitna

References

Cowan, W. (1960). Arabic evidence for Proto-Semitic*/awa/and*/ō. Language, 60-62.

Baluchi

Etymology

From Proto-Iranian *máHtā (compare Persian ‎ (mâdar), Pashto مور‎ (mor), Northern Kurdish mak, Avestan 𐬨𐬁𐬙𐬀𐬭‎ (mātar)), from Proto-Indo-Iranian *máHtā (compare Sanskrit मातृ (mā́tṛ), Hindi माता (mātā)), from Proto-Indo-European *méh₂tēr.

Noun

مات • (mát)

mother

Egyptian Arabic

Etymology

From Arabic مَاتَ‎ (māta).

Pronunciation

IPA^(key): [ˈmæːt]

Verb

مات • (māt) (perfect, imperfect يموت‎ (yimūt), verb form I)

to die

Conjugation

Conjugation of مات (form-I hollow)

		singular			plural
verbal noun
active participle				مايت‎ (māyit)
passive participle				متمات‎ (mitmāt)
		1^st person	2^nd person	3^rd person	1^st person	2^nd person	3^rd person
past	m	متت (mutt)	متت (mutt)	مات‎ (māt)	متنا (mutna)	متتوا (muttu)	موتوا (mūtu)
past	f	متت (mutt)	متتي (mutti)	ماتت (mātit)	متنا (mutna)	متتوا (muttu)	موتوا (mūtu)

present subjunctive	m	اموت (amūt)	تموت (timūt)	يموت (yimūt)	نموت (nimūt)	تموتوا (timūtu)	يموتوا (yimūtu)
present subjunctive	f	اموت (amūt)	تموتي (timūti)	تموت (timūt)	نموت (nimūt)	تموتوا (timūtu)	يموتوا (yimūtu)

present indicative	m	بموت (bamūt)	بتموت (bitmūt)	بيموت (biymūt)	بنموت (binmūt)	بتموتوا (bitmūtu)	بيموتوا (biymūtu)
present indicative	f	بموت (bamūt)	بتموتي (bitmūtu)	بتموت (bitmūt)	بنموت (binmūt)	بتموتوا (bitmūtu)	بيموتوا (biymūtu)

future	m	حموت (ḥamūt)	حتموت (ḥatmūt)	حيموت (ḥaymūt)	بنموت (ḥanmūt)	حتموتوا (ḥatmūtu)	بيموتوا (ḥaymūtu)
future	f	حموت (ḥamūt)	حتموتي (ḥatmūtu)	حتموت (ḥatmūt)	بنموت (ḥanmūt)	حتموتوا (ḥatmūtu)	بيموتوا (ḥaymūtu)

imperative	m		موت (mūt)			موتوا (mūtu)
imperative	f		موتي (mūti)			موتوا (mūtu)

Malay

Noun

مات (Rumi spelling mata, plural مات-مات or مات۲‎, informal 1st possessive ماتکو‎, 2nd possessive ماتمو‎, 3rd possessive ماتڽ‎)

Jawi spelling of mata

Moroccan Arabic

Root
م و ت‎
3 terms

Etymology

From Arabic مَاتَ‎ (māta).

Pronunciation

IPA^(key): /maːt/

Verb

مات • (māt) (form I, non-past يموت‎ (ymūt), verbal noun موت‎ (mūt), active participle مايت‎ (māyit))

(intransitive) to die

Conjugation

Conjugation of مات
		singular			plural
		1^st person	2^nd person	3^rd person	1^st person	2^nd person	3^rd person
past	m	متت‎ (mutt)	متتي‎ (mutti)	مات (māt)	متنا‎ (mutna)	متتوا‎ (muttu)	ماتوا‎ (mātu)
past	f	متت‎ (mutt)	متتي‎ (mutti)	ماتت‎ (mātet)	متنا‎ (mutna)	متتوا‎ (muttu)	ماتوا‎ (mātu)
non-past	m	نموت‎ (nmūt)	تموت‎ (tmūt)	يموت‎ (ymūt)	نموتوا‎ (nmūtu)	تموتوا‎ (tmūtu)	يموتوا‎ (ymūtu)
non-past	f	نموت‎ (nmūt)	تموتي‎ (tmūti)	تموت‎ (tmūt)	نموتوا‎ (nmūtu)	تموتوا‎ (tmūtu)	يموتوا‎ (ymūtu)
imperative	m		موت‎ (mūt)			موتوا‎ (mūtu)
imperative	f		موتي‎ (mūti)			موتوا‎ (mūtu)

North Levantine Arabic

Etymology 1

From Arabic ماتَ‎ (māta).

Pronunciation

IPA^(key): [mɛːt], [meːt]

Verb

مات • (māt) (form I, non-past يموت‎ (ymūt))

to die
(figurative) to die, to do something extremely, to death
‏وين كنت لهلأ؟ أنا متت من الخوف!‎‎
wayn kint la-hallaʔ? ʔana mitit mn il-ḵawf!
Where have you been? I was scared to death!

Etymology 2

From French maths.

Pronunciation

IPA^(key): [mɑːt]

Noun

مات • (māt) m or f

(Lebanon) math, mathematics (especially as a school subject)

Ottoman Turkish

Etymology

From Persian ‎.

Noun

مات • (mat)

(chess) checkmate

Descendants

Turkish: mat

References

Nişanyan, Sevan (2002–), “mat1”, in Nişanyan Sözlük
Redhouse, James W. (1890), “مات”, in A Turkish and English Lexicon, Constantinople: A. H. Boyajian, page 1652

Persian

Etymology

According to Watkins, related to Arabic مات‎ (māt, “to die”).[1] However, compare Sanskrit मात (māta, “traversed, measured across”), past participle of मा (mā) (verbal root), from Proto-Indo-Iranian *mimáHti, *mimHati, from Proto-Indo-European *meh₁-; see मिमीते (mimīte, “to mark off”).[2]

Pronunciation

(Classical Persian) IPA^(key): /mɑːt/

(Dari Persian) IPA^(key): /mɑːt/

(Iranian Persian) IPA^(key): /mɒːt/

(Tajik) IPA^(key): /mɔt/

Adjective

مات • (mât)

Derived terms

مات کردن‎ (mât kardan)
شاه مات‎ (šâh mât)

References

“checkmate”, in The American Heritage Dictionary of the English Language, 5th edition, Boston, Mass.: Houghton Mifflin Harcourt, 2016, →ISBN.
Monier Williams (1899), “مات”, in A Sanskrit–English Dictionary, […], new edition, Oxford: At the Clarendon Press, →OCLC, page म.

South Levantine Arabic

Root
م و ت‎

Etymology

From Arabic مَاتَ‎ (māta).

Pronunciation

IPA^(key): /maːt/, [mæːt]
Audio (al-Lidd) (file)

Verb

مات • (māt) (form I, present بموت‎ (bimūt))

to die
Synonym: توفّى‎ (twaffa)
(+ في‎) to love
‏بموت في أغانيهم — بصير بدّي أرقص لحالي.‎‎
bamūt fi ʔaḡānīhom — baṣīr biddi ʔarʔoṣ la-ḥāli
I love their songs — I start wanting to dance on my own.

Conjugation

Conjugation of مات (māt)
		singular			plural
		1^st person	2^nd person	3^rd person	1^st person	2^nd person	3^rd person
past	m	متت (mutt)	متت (mutt)	مات (māt)	متنا (mutna)	متتو (muttu)	ماتو (mātu)
past	f	متت (mutt)	متتي (mutti)	ماتت (mātat)	متنا (mutna)	متتو (muttu)	ماتو (mātu)
present	m	بموت (bamūt)	بتموت (bitmūt)	بموت (bimūt)	منموت (minmūt)	بتموتو (bitmūtu)	بيموتو (bimūtu)
present	f	بموت (bamūt)	بتموتي (bitmūti)	بتموت (bitmūt)	منموت (minmūt)	بتموتو (bitmūtu)	بيموتو (bimūtu)
subjunctive	m	اموت (amūt)	تموت (tmūt)	يموت (ymūt)	نموت (nmūt)	تموتو (tmūtu)	يموتو (ymūtu)
subjunctive	f	اموت (amūt)	تموتي (tmūti)	تموت (tmūt)	نموت (nmūt)	تموتو (tmūtu)	يموتو (ymūtu)
imperative	m		موت (mūt)			موتو (mūtu)
imperative	f		موتي (mūti)			موتو (mūtu)

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[1] Cowan, W. (1960). Arabic evidence for Proto-Semitic*/awa/and*/ō. Language, 60-62.

[2] “checkmate”, in The American Heritage Dictionary of the English Language, 5th edition, Boston, Mass.: Houghton Mifflin Harcourt, 2016, →ISBN.

[3] Monier Williams (1899), “مات”, in A Sanskrit–English Dictionary, […], new edition, Oxford: At the Clarendon Press, →OCLC, page म.

مات

Arabic

Etymology

Pronunciation

Verb

Conjugation

Verb

Conjugation

Verb

Usage notes

Conjugation

Verb

Conjugation

See also

References

Baluchi

Etymology

Noun

See also

Egyptian Arabic

Etymology

Pronunciation

Verb

Conjugation

Malay

Noun

Moroccan Arabic

Etymology

Pronunciation

Verb

Conjugation

North Levantine Arabic

Etymology 1

Pronunciation

Verb

Etymology 2

Pronunciation

Noun

Ottoman Turkish

Etymology

Noun

Descendants

References

Persian

Etymology

Pronunciation

Adjective

Derived terms

References

South Levantine Arabic

Etymology

Pronunciation

Verb

Conjugation