rozgłosić

Polish

Etymology

From roz- +‎ głosić.

Pronunciation
  • IPA(key): /rɔzˈɡwɔ.ɕit͡ɕ/
  • Rhymes: -ɔɕit͡ɕ
  • Syllabification: roz‧gło‧sić

Verb

rozgłosić pf (imperfective rozgłaszać)

  1. (transitive) to broadcast, to make known, to publicise

Conjugation
Conjugation of rozgłosić pf
    singular plural
person masculine feminine neuter virile nonvirile
infinitive rozgłosić
future tense 1st rozgłoszę rozgłosimy
2nd rozgłosisz rozgłosicie
3rd rozgłosi rozgłoszą
impersonal rozgłosi się
past tense 1st rozgłosiłem rozgłosiłam rozgłosiliśmy rozgłosiłyśmy
2nd rozgłosiłeś rozgłosiłaś rozgłosiliście rozgłosiłyście
3rd rozgłosił rozgłosiła rozgłosiło rozgłosili rozgłosiły
impersonal rozgłoszono
conditional 1st rozgłosiłbym rozgłosiłabym rozgłosilibyśmy rozgłosiłybyśmy
2nd rozgłosiłbyś rozgłosiłabyś rozgłosilibyście rozgłosiłybyście
3rd rozgłosiłby rozgłosiłaby rozgłosiłoby rozgłosiliby rozgłosiłyby
impersonal rozgłoszono by
imperative 1st niech rozgłoszę rozgłośmy
2nd rozgłoś rozgłoście
3rd niech rozgłosi niech rozgłoszą
passive adjectival participle rozgłoszony rozgłoszona rozgłoszone rozgłoszeni rozgłoszone
anterior adverbial participle rozgłosiwszy
verbal noun rozgłoszenie

Derived terms
noun
adjective
adverb
noun
verb

Further reading
  • rozgłosić in Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN
  • rozgłosić in Polish dictionaries at PWN
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.