zbłaźnić

Polish

Etymology

From z- +‎ błaźnić. First attested in 1743.[1]

Pronunciation
  • IPA(key): /ˈzbwaʑ.ɲit͡ɕ/
  • Audio(file)
  • Rhymes: -aʑɲit͡ɕ
  • Syllabification: zbłaź‧nić

Verb

zbłaźnić pf (imperfective błaźnić)

  1. (reflexive) to make a fool of oneself
    Synonym: wygłupić się
    totalnie zbłaźnić się ― to make a complete fool of oneself

Conjugation
Conjugation of zbłaźnić pf
    singular plural
person masculine feminine neuter virile nonvirile
infinitive zbłaźnić
future tense 1st zbłaźnię zbłaźnimy
2nd zbłaźnisz zbłaźnicie
3rd zbłaźni zbłaźnią
impersonal zbłaźni się
past tense 1st zbłaźniłem zbłaźniłam zbłaźniliśmy zbłaźniłyśmy
2nd zbłaźniłeś zbłaźniłaś zbłaźniliście zbłaźniłyście
3rd zbłaźnił zbłaźniła zbłaźniło zbłaźnili zbłaźniły
impersonal zbłaźniono
conditional 1st zbłaźniłbym zbłaźniłabym zbłaźnilibyśmy zbłaźniłybyśmy
2nd zbłaźniłbyś zbłaźniłabyś zbłaźnilibyście zbłaźniłybyście
3rd zbłaźniłby zbłaźniłaby zbłaźniłoby zbłaźniliby zbłaźniłyby
impersonal zbłaźniono by
imperative 1st niech zbłaźnię zbłaźnijmy
2nd zbłaźnij zbłaźnijcie
3rd niech zbłaźni niech zbłaźnią
anterior adverbial participle zbłaźniwszy
verbal noun zbłaźnienie
adjectives
adverb
nouns
verbs

References
  1. John Barclay (1743) Argenida‎, page 506

Further reading
  • zbłaźnić in Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN
  • zbłaźnić in Polish dictionaries at PWN
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.